Ciekawe linki

Jeśli się podoba

dietyloamid kwasu D-lizergowego26. LSD-25

kwas

lizergid

dietyloamid kwasu D-lizergowego

METH-LAD

N,N-dietylo-D-lizergamid

9,10-didehydro-N,N-dietylo-6-metyloergolino-8b-karboksyamid

 

 


SYNTEZA: Roztwór 7,6 g KOH w 100 ml wody w obojętnej atmosferze mieszany magnetycznie ogrzano do 75 °C i dodano 10 g winianu ergotaminy (ET). Mieszanina reakcyjna stawała się żółta w miarę, jak ergotamina przechodziła do roztworu w ciągu godziny. Mieszanie kontynuowano następne 3 godziny. Mieszaninę reakcyjną ochłodzono do około 10 °C na zewnętrznej łaźni lodowej i zakwaszono do pH około 3 kroplami dodając 2,5N H2SO4. Białe osady zaczęły się pojawiać wcześnie podczas neutralizacji – było potrzebne około 60 ml kwasu siarkowego. Mieszaninę reakcyjną ochłodzono na noc, osady odfiltrowano i przemyto 10 ml eteru dietylowego. Suche osady przeniesiono do zlewki i utworzono zawiesinę w 50 ml 15% roztworze amoniaku w bezwodnym etanolu, mieszano przez godzinę i oddzielono przez dekantację. Ekstrakcję tę powtórzono, obydwa ekstrakty połączono i przefiltrowano uzyskując kilkaset mg niechcianych soli. Klarowny przesącz pozbawiono rozpuszczalnika pod zmniejszonym ciśnieniem, osady rozpuszczono w 50 ml 1% wodnego roztworu amoniaku i zakwaszono jak poprzednio 2,5N H2SO4. Wytrącone osady odfiltrowano i przemyto eterem dietylowym do odbarwienia. Po wysuszeniu pod zmniejszonym ciśnieniem uzyskano 3,5 g uwodnionego kwasu d-lizergowego, który można przechowywać w ciemnym, szczelnie zamkniętym pojemniku.

Zawiesinę 3,15 g uwodnionego kwasu d-lizergowego i 7,1 g dietyloaminy w 150 ml CHCl3 ogrzano do wrzenia pod chłodnicą zwrotną mieszając. Po usunięciu źródła ciepła dodano 3,4 g POCl3 w ciągu 2 minut w tempie wystarczającym do podtrzymania wrzenia. Mieszaninę wrzano kolejne 5 minut, podczas których wszystko uległo rozpuszczeniu. Po przywróceniu temperatury pokojowej roztwór dodano do 200 ml 1N NH4OH. Po rozdzieleniu faz organiczną osuszono nad bezwodnym MgSO4, przefiltrowano i rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość poddano chromatografii nad aluminium z elution przy użyciu mieszaniny benzenu i CHCl3 w stosunku 3:1 i zebraną frakcję pozbawiono ropzpuszczalnika pod twardą próżnią. Osady wolnej zasady można było przekrystalizować z benzenu uzyskując białe kryształki o t.t. 87-92 °C.

Zasadę tę rozpuszczono w ciepłym, bezwodnym metanolu używając 4 ml na gram produktu. Następnie dodano bezwodny kwas d-winowy (0,232 g na gram zasady LSD) i klarowny roztwór potraktowano eterem dietylowym dodawanym kroplami do momentu, kiedy zmętnienie nie znikało podczas ciągłego mieszania. Ta mętność stała się drobnokrystaliczną zawiesiną (co osiągnięto znacznie szybciej dodając źródło krystalizacji) i roztwór ten zostawiono do krystalizacji na noc w zamrażarce. Światło dzienne należy poważnie ograniczyć podczas tych procesów. Produkt odfiltrowano i przemyto skromnie zimnym metanolem i wimną mieszaninę metanolu i eteru dietylowego w stosunku 1:1 a następnie wysuszono. Białym krystalicznym produktem był dietyloamid kwasu lizergowego w formie winianu z dwoma cząsteczkami rekrystalizacyjnego metanolu o t.t. 200 °C z rozkładem; waga 3,11 g (wydajność 66%). Powtarzane krystalizacje z metanolu dawały produkt stający się coraz mniej rozpuszczalny i ewentualnie praktycznie nierozpuszczalny wraz ze wzrostem czystości. Całkowicie czysta sól, sucha, potrząsana w ciemności będzie emitować słabe błyski białego światła.

DAWKA: 60 – 200 µg, doustnie

CZAS TRWANIA: 8 - 12 godzin

OCENA JAKOŚCIOWA: W przypadku LSD wyglądałoby na arogancką próbę wybranie typowych komentarzy dla notowań. Tysiące raportów są obecne w literaturze, od początku badań poznawczych do zastosowań klinicznych leczenia autyzmu, alkoholizmu, schorzeń psychicznych, do pomocy w psychoterapii i w procesie umierania, do przygód wojskowych zarówno pod względem inteligencji jak i broni, do niezliczonych anegdotycznych opowieści opowieści przyjemności i bólu. Temu tematowi poświęcono dziesiątki książek.

ROZSZERZENIE I KOMENTARZ: LSD jest niezwykle delikatną cząsteczką i niektóre komentarze są dobre w przypadku jego stabilności i przechowywania. Jako sól, w wodzie, zimnie, chronione od powietrza i światła jest stabilnie w nieskończoność. Istnieją dwa aspekty wrażliwości struktury. Pozycja przyłączenia karboksamidu w pozycji 8 zależy od wpływu zasadowego, czyli wysokiego pH. W procesie zwanym epimeryzacją pozycja ta może ulec rozerwaniu dając dietyloamid kwasu izolizergowego, izo-LSD. Produkt ten jest biologicznie nieaktywny i stanowi stratę proporcjonalnej ilości aktywnego produktu. Drugi i oddzielny punkt niestabilności to podwójne wiązanie, które leży pomiędzy tą pozycją 8 i pierścieniem aromatycznym. Do tej pozycji może się podłączyć woda lub alkohol, zwłaszcza przy działaniu światła (światło słoneczne niesie energię UV, któa jest notorycznie zła) do formy produktu zwanego lumi-LSD, które jest całkowicie nieaktywny w działaniu na człowieka. O tak, i często pomijany może być jedynie nieskończona zawartość chloru w wodzie kranowej, i jest to nieskończony wpływ w typowym roztworze LSD. A ponieważ chlor niszczy LSD podczas kontaktu, rozpuszczalnie LSD w wodzie kranowej nie jest właściwe.

Istnieje wiele syntetycznych metod opranowanych i zgłoszonych do otrzymywania LSD. Wszystkie mają początek w kwasie lizergowym i z tego powodu został on wpisany w Wykaz III kontrolowanych narkotyków jako środek uspokajający w prawie federalnym. Amid, lizergamid jest składnikiem kilku odmian nasion powoju, również jest kontrolowanym narkotykiem, w świetle prawa środkiem uspokajającym. Najwcześniejsze syntezy LSD zatrudniały pośredni azydek (oryginalny proces Hofmann’a, 1955 rok), w mieszance z bezwodnikami z bezwodnikim trifluorooctowym (1956) albo bezwodnikiem kwasu siarkowego (SO3-DMF z solą litu, 1959), ze środkiem do kondensacji białka N,N’-karbonylodiimidazolem (1960) albo z chlorkiem kwasowym jako aktywnym środkiem pośrednim z POCl3, PCl5 lub chlorkiem tionylu (1963) albo po prostu tlenochlorkiem fosforu (1973). Większość z metod przerwano ze względu na dużą wrażliwość na wilgoć, powstawanie produktów ubocznych czy epimeryzację albo przekształcenie na pozycji 8 do izo-LSD. Procedura z POCl3 jest czysta i szybka i jest preferowanym procesem dzisiaj do syntezy różnych podstawionych lizergamidów.

Termin LSD pochodzi od początkowych liter niemieckich dla dietyloamidu kwasu lizergowego, czyli Lysersäure Diethylamid.Numer 25 ma wiele mitów z nim związanych, jak np. 25 próba LSD testowana przez Hofmanna, czy 25 próba zrobienia LSD. Z własnego doświadczenia z firmami chemicznymi sprzymierzonymi z hurtowniami farmaceutycznymi wynika, że nazwa chemiczna (która może być łykiem farmakologii) byłą po prostu zamieniona łatwym do wymówienia zamiennikiem kodowym. Ale odpowiedź jest prostsza. Hofmann w swojej książce „LSD, moje trudne dziecko” napisał: „W roku 1983 wyprodukowałem dwudziestą piątą substancję z rodziny pochodnych kwasu lizergowego: dietyloamid kwasu lizergowego, w skrócie LSD-25 … do użytku laboratoryjnego”.

W ciągu kilku lat od odkrycia niezwykłej siły działania LSD, spora liczba bliskich analogów zostałą zsyntetyzowana przez Hofmann’a i jego przyjaciół w Sandoz. W ciągu następnej dekady wiele z nich było testowane na ludziach, zarówno pacjentach, jak i zdrowych, z opisami jakościowymi i dawkami publikowanymi w medycznej literaturze.

Kilka analogów LSD utrzymuje niezmienioną grupę dietyloamidową, ale dodatkowe zmiany są wprowadzone w pierścieniu pirolowym.

Podstawniki pierścienia indolowego

 

Na azocie N1

Na węglu C2

Kod

-H

-H

LSD-25

-COCH3

-H

ALD-25

-CH3

-H

MLD-41

-CH2OH

-H

 

-CH2N(CH3)2

-H

 

-H

-Br

BOL-148

-H

-I

 

-CH3

-Br

MBL-61

-CH3

-I

MIL

ALD-52. 1-acetylo-N,N-dietylolizergamid. Materiał ten został przebadany w dawce 50-175 µg i jest wiele sprawozdań z prób na ludziach z wieloma wnioskami. Jeden twierdził, że było mniej zniekształceń wizualnych niż z LSD i wygląda, jakby powodował mniej lęku i był nieco słabszy od LSD. Inny raport mówił, że jest bardziej efektywny pod względem wzrostu ciśnienia krwi. Jeszcze inny nie mógł ich rozróżnić. ALD-52 mógł być narkotykiem, który był sprzedawany, jako „Pomarańczowy Wschód Słońca” („Orange Sunchine”) podczas „Lata Miłości” w późnych latach 60-tych XX wieku. Albo „Pomarańczowy Wschód Słońca” mógł być w rzeczywistości LSD. Było to centrum fascynującego procesu, w którym dwóch oskarżonych o dystrybucję LSD twierdziło, że to było ALD-52 nie będące nielegalnym narkotykiem. Oskarżenie twierdziło, że ponieważ to łatwo hydrolizuje do LSD, dla wszystkich zamiarów i celów to było LSD i jakkolwiek trzeba było przejść przez nielegalne LSD do uzyskania ALD-52 przez jakąkolwiek znaną chemiczną syntezę. Oskarżeni zostali uznani za winnych. A jednak nie wiem, kto właściwie mierzył prędkość albo łatwość reakcji. Jeśli ALD-52 łatwo hydrolizuje do LSD i ciało jest rzeczywiście narzędziem hydrolitycznym, wtedy dwa narkotyki mogą być całkowicie ekwiwalentne w każdym szczególe. Jest to argumentem dla ergotaminy mówiącym o zależności psylocybiny i psylocyny, za wyjątkiem tego, że jest to raczej acetamid niż ester fosforanowy.

MLD-41. 1-metylo-N,N-dietylolisergamid. Homolog 1-metylowy LSD daje więcej efektów somatycznych niż sensorycznych, mniej wizualni i jest w dużo mniejszym stopniu akceptowalny niż LSD w zakresie 100-300 µg. Oznacza to prawdopodobnie 1/3 siły działania LSD, które idzie w zgodzie zarówno z rozszerzeniem źrenic jak i odruchów. Jakkolwiek reakcje układu krążenia są rzeczywiście zwiększone. Poza tym, że jest słabszy od LSD, wygląda na wolniejsze wejście, ale jest równie długożyciowe. Występuje tolerancja krzyżowa między MLD-41 a LSD.

BOL-148. 2-bromo-N,N-dietylolizergamid. Jest syntetyczną pochodną ergotaminy razem z 1-metylowym homologiem MBL-61 (wspomnianym poniżej), który powinien być wykorzystywany jako potężne narzędzie do badania mechanizmu działania LSD na ludziach. Nie prezentuje efektów w stylu LSD w działaniu na człowieka. W dawkach 6-10 mg doustnie zaobserwowano jedynie pewne zmiany psychiczne. Ale inne badanie z podawaniem 20 mg dziennie dla obiektu przez 7 dni nie dało opisywanych efektów. Jednakże jest to silny antagonista serotoniny, jak LSD. Jak serotonica może być uznana jako neuroprzekaźnik, który jest głównym graczem w wyjaśnieniu działania psychodelicznych narkotyków, kiedy związek ten jest niemalże pozbawiony aktywności.

Istnieją pewne sugestie, że podanie dożylne może być bardziej efektywne. Słyszałem o obserwowanych efektach w około 1 mg i krótkim (2-3 godziny) zatruciu po podaniu 20 mg w ciągu 20 minut. Brałem udział wiele lat temu w badaniu radioaktywnego BOL-148, który został zrobiony przez bromowanie LSD. Byłem pewien, że był tylko jeden radioaktywny materiał BOL-148, ale mogło być jeszcze trochę nieprzereagowanego LSD, które oczywiście w dalszym ciągu byłoby psychoaktywne. Synteza nie była czysta – miałem ochotę dokonać opisu tego związku, jeśli tylko mógłbym odtworzyć oryginalną opublikowaną procedurę eksperymentu Alberta Hofmann’a. Do reakcji użył 13,2 g N-bromosukcynimidu (w 400 ml dioksanu) z 1,2 l dioksanu zawierającego 25 g LSD. Dało to 11 g surowego produktu, który trzeba było przekrystalizować. Syntezy radioaktywne wykorzystywały efektywnie pierwiastkowy brom i dawały wydajność 5-15%. Zobacz reakcję! Ciepła kolba zawierająca ponad świerć ciepłego rozpuszczalnika, w którym było może pół miliona dawek LSD.

1-hydroksymetylo-LSD, 1-dimetyloaminometylo-LSD i 2-jodo-LSD. Te trzy dodatkowe związki przedstawiono tutaj, ponieważ zostały opisane w syntetycznym poruszeniu, które nastąpiło po odkryciu aktywności LSD. Ale w tym momencie nie znam ich wewnętrznych kodów Sandoz ani czy były testowane na człowieku. Jest to rodzaj frustrującego wejścia łapania-wszystkiego pod tym względem, gdy długi indeks odeśle Cię tutaj i kiedy zauważysz, że nic o tym nie wiadomo. Cóż, przynajmniej te związki są znane i być może jest coś w podziemiach Sandoz, co może być interesujące. Nie mam do nich dostępu.

MBL-61. 2-bromo-N,N-dietylo-1-metylolizergamid. Jest to związek BOL-148 (wspomniany powyżej) z dołączoną grupą metylową do pozycji 1 pierścienia indolowego (LSD ma w tym miejscu atom wodoru). Byłoby to jeszcze bardziej kuszącym wyzwaniem do teorii serotoninowej centralnej aktywności psychodelików, pod tym względem, że bez aktywności na człowieka w dawce doustnej 14 mg (podobnie do braku aktywności BOL-61), ale jest około 5 razy silniejszym agonistą serotoniny. Z tym związkiem, jak również z jodowanym analogiem MIL, jest wiele przykładów naruszenia rzetelności naukowej w poszukiwaniu funduszy i uznania. Obydwa związki są tak efektywne jak LSD przy wypieraniu się oznakowania LSD, które jest wiązaniem do post-synaptycznych receptorów serotoniny w mózgach zwierząt. Ale żadne z nich nie wykazuje aktywności jak LSD. Oba zostały oznaczone 11C albo 122I dając formy będące emiterami pozytronów, które mogą być podane człowiekowi w lokalizacji emisji pozytronowej w tomografii emisyjnej (skaner PET).

Byłem na spotkaniu sekcji badawczej NIDA kilka lat temu, kiedy ktoś przedstawił kilka wyników z grupą pacjentów, którzy narzekali na ciągłe problemy psychiczne w powodu narażenia na LSD. Przedstawiony został wykres prezentujący zarys lokalizacji EEG mózgu u jednego z obserwowanych pacjentów. Obok był PET pokazujący rozkład radioaktywnego LSD u tego pacjenta. Celem było omówienie podobieństw i różnic współrzędnych aktywności elektrycznej koncentracji radioizotopów. Niewinnie zapytałem, jaki izotop pozytronowi został użyty, ponieważ nie wiedziałem o żadnym udanym oznaczeniu radioaktywnym LSD. Powiedziano C11. Zapytałem więc, w którym miejscu cząsteczki go dołączono. W pozycji 1 w grupie metylowej. Ostatecznie przyznano, że związek, który właściwie użyto był 2-jodometylo-LSD, czyli MIL, który jest całkiem innym światem. Farmakolodzy mogą powiedzieć, że są one podobne w działaniu (patrząc na serotoninę, nie na działanie psychodeliczne) a chemicy powiedzą, że są podobne strukturalnie (patrząc na ponad 80% cząsteczki). Ale są innymi związkami. Jest to najsubtelniejsza forma oszustwa. Jest to w rzeczywistości nieszczere, ale dobrze wygląda na ekranie podczas odczytu.

Pozwólcie, że wspomnę mimochodem, że są trzy możliwe stereoizomery d-LSD. Są to d-izo-LSD, 1-LSD i 1-izo-LSD. Odwrócenie stereochemii dołączonej grupy karboksyamidowej d-LSD daje diastereoizomer (d-izo-LSD), który jest częstym syntetycznym zanieczyszczeniem samego d-LSD. Odpowiadające optyczne antypody l-LSD i l-izo-LSD są również znane i zostały przetestowane. Wszystkie są całkowicie nieaktywne: d-izo-LSD nie ukazuje żadnych zmian psychologicznych przy podaniu doustnym 4 mg; l-LSD żadnych do 10 mg doustnie; 1-izo-LSD żadnych przy 0,5 mg doustnie. Te dramatyczne zmniejszenie siły działania ukazuje zarówno stereoselektywność natywnej cząsteczki LSD w tworzeniu centralnych efektów, jak i czystość od LSD tych izomerów.

Drugim ważnym umiejscowieniem zmian struktury LSD jest charakter grup alkilowych na amidowym atomie azotu. Niektóre z nich zostały zsyntetyzowane przez Sandol, niektóre przez inne badawcze grupy, kilka z nich odnalezionych zostało w naturze. Niektóre zostały przebadane na człowieku, inne nie. Kilka oryginalnie sprzęgniętych związków przez Sandoz mają obydwa 1-podstawniki i amidowe alkilowe (R) kombinacje:

Indol

Podstawniki do amidowego atomu azotu

Nazwa, kod

R=

R=

R=

-H

-H

-H

LA-111

-H

-CH3

-H

 

-H

-CH2CH3

-H

LAE-32

-H

-(CH2)2CH3

-H

 

-H

-CH(CH3)CH2OH

-H*

Ergonovine

-H

-CH(CH3)CH2OH

-H

 

-H

-(CH2)CH3

-H*

 

-H

-CH(CH3)CH2CH2OH

-H*

Methergine

-H

-(CH2)4CH3

-H

 

-H

-CH(CH3)CH2CH2CH3

-H*

 

-H

-CH(CH2CH3)2

-H

 

-H

-(CH2)5CH3

-H

 

-H

-CH(CH3)CH2CH2CH2CH3

-H*

 

-H

-(CH2)6CH3

-H

 

-H

-CH(CH3)CH2CH2CH2CH2CH3

-H*

 

-H

-CH3

-CH3

DAM-57

-H

-CH2CH3

-CH3

 

-H

-(CH2)2CH3

-CH3

LAMP

-H

-CH(CH3)2

-CH3

 

-H

-CH(CH3)CH2C6H5

-CH3*

 

-H

-CH2CH3

-CH2CH3

LSD-25

-H

-(CH2)2CH3

-CH2CH3

 

-H

-(CH2)2CH3

-(CH2)2CH3

 

-H

-CH(CH3)2

-CH(CH3)2

 

-H

-CH2CH=CH2

-CH2CH=CH2

DAL

-H

-(CH2)2CH3

-(CH2)2CH3

 

-H

-CH2CH2CH2CH2-

LPD-824

-H

-CH2CH=CHCH2-

 

-H

-CH2CH2CH2CH2CH2-

 

-H

-CH2CH2OCH2CH2-

LSM-775

-CH3

-CH2CH3

-H

MLA-74

-CH3

-CH2(CH2CH3)CH2OH

-H*

UML-491

-COCH3

-COCH3

-CH2CH3

ALA-10

-CH3

-CH2CH2CH2CH2-

MPD-75

W amidach oznaczonych * było wprowadzenie nowego centrum asymetrycznego, które oczywiście podwajało liczbę możliwych izomerów. W każdym przypadku powstały dwie optyczne formy przygotowane oddzielnie i oddzielnie zbadane pod względem farmakologii.

Ta lista nie jest gruntowna, ale ukasuje sugerowane ilości prób syntezy, które dokonano w celu odkrycia i zrozumienia dużej siły działania powiązanej z dwiema bardzo ważnymi grupami etylowymi na amidowym azocie LSD. Podałem nazwy kodów do Sandoz ponownie – w miarę mojej znajomości. Chociaż żaden z nich nie wymagał specjalnej receptury istnieje wystarczająco wiele zgłoszonych raportów farmakologii ludzi i zwierząt, żeby usprawiedliwić ich wylistowanie i wyodrębnienie. Większość z tych raportów pojawiła się w połowie lat 50-tych XX wieku, ale niektóre badania ciągle są przeprowadzane i dokumenty są publikowane nawet dziś z nowymi pomysłami, ale niestety tylko z farmakologią zwierząt. Byłem tak samo winny, jako kolejna osoba próbująca zestawić wszystkie te związki w tablicę z czynnikiem „oddziaływania na człowieka” porównującym bezpośrednio do LSD. Jest to niewiarygodne uproszczenie. Oto rzeczywiście zgłaszane obserwacje, spróbuję przytoczyć czytelnikowi ich odpowiedni indeks siły działania.

LA-111, ergina, d-lizergamid. Jest to czynny związek odnaleziony jako główny składnik nasion morning glory. Był testowany pod względem działania na człowieka w próbach Alberta Hofmanna na sobie w 1947 roku, na długo prze tym jak został poznany jako naturalny związek. W domięśniowym podaniu 0,5 mg prowadził do zmęczenia, sennego stanu z niemożliwością utrzymania przejrzystych myśli. Po krótkim okresie snu efekty znikały i odzyskiwano normalny stan trzeźwości w ciągu pięciu godzin. Inni obserwatorzy potwierdzają to zmętnienie świadomości prowadzące do snu. Epimer, odwrócony na węglu C-8 to izoergina czyli d-izolizergamid, który również jest składnikiem nasion morning glory. Hofmann próbował 2 mg tego amidu i tak jak z erginą, doświadczył jedynie zmęczenia, apatii i uczucia pustki. Oba związki są prawdopodobnie słusznie odrzucone jako nie przyczyniające się do działania. Ważne, by pamiętać, że ergina tak samo jak sam kwas lizergowy, jest wymieniona w Wykazie III w Controlled Substances Act jako środek uspokajający. Jest to wg. wszelkich przypuszczeń podstęp, by kontrolować wszystkie logiczne prekursowy LSD.

LAE-32, N-etylolizergamid. Różni ludzie obserwowali i zgłaszali różne efekty przy różnych drogach podania. Podskórne podanie 0,5-0,75 mg zostało opisane jako powodujące stan apatii i uspokojenia. Badania kliniczne z dawka 0,5 mg domięśniowego uznano za mniej skuteczne niż kontrolowane użycie 0,1 mg LSD. A jednak doustne dawki tej ilości, 1,6 mg, były opisane jako powodujące krótkożyciowe efekty w stylu LSD bez efektów ujemnych.

LPD-824, N-pirolidylolizergamid. Pięć prób z dawką 0,8 mg doustnie doprowadziło do raportu o ulotnych efektach podocnych do 1/10 tej dawki z LSD.

LSM-775, N-morfolinylolizergamid. Istnieją sprzeczne raporty; jedne mówią, że 0,075 mg jest dawką efektywną, porównywalną z podobnymi dawkami LSD, inne mówią, że potrzeba 0,35-0,7 mg do wywołania podobnej odpowiedzi i że było mniej objawów pobudzenia układu krwionośnego i obwodowej toksyczności.

DAM-57, N,N-dimetylolisergamid. Związek ten wywołuje zaburzenia układu autonomicznego w dawkach doustnych przy około 10-krotnie wyższej dawki od LSD, prawdopodobnie wielu setek µg. Istnieją rozbieżności co do tego, czy są obserwowane psychiczne zmiany.

DAL, N,N-diallilolisergamid. Jako winian najlepiej uwidoczniony jest jego black w dawce 0,6 mg doustnie, ale opisywano tu jedynie uspokojenie. Na pewno jesto to związek o rząd wielkości słabszy od LSD.

UML-491, metyzergid, sansert. Jest to syntetyczny homolog meterginy (1-metylo) i używany jest klinicznie do leczenia migrenowych bólów głowy. Kiedy standardowa dawka terapeutyczna 2 mg jest pomnożona przez 10, istnieją głębokie, podobne do LSD reakcje opisywane przez większość badanych. Wiele z tych analogów sporyszu może być traktowanych jako potencjalni prekursorzy LSD. Jednakże tutaj jedy grupa 1-metylowa, która dołączona jest na stałe, więc ten związek nie może być tak postrzegany.

Trzecie miejsce strukturalnej modyfikacji cząsteczki LSD jest na 6 pozycji pierścienia D. Jest to seria LAD z jedną z kilku grup alkilowych dołączonych do atomu azotu. Grupa metylowa znajduje się w samym LSD i jest motywacją dla nazwy METH-LAD jako jego synonimu. Podstawienie grupą etylową, allilową i propylową daje ETH-LAD, AL-LAD i PRO-LAD, z których każdy związek ma swój osobny rozdział.

Najczęściej spotykanym prekursorem do produkcji LSD jest ergotamina, główny alkaloid świata sporyszu. Jest w ogóle nie znana w powoju. Zazwyczaj handlową formą jest winian i często określana jest skrótem ET od „ergotamine tartrate”. Znalazła ona zastosowanie w medycznym leczeniu bólów migrenowych i jako lek działający na skórcze macicy (środek, który jest używany w pobudzaniu ścian macicy podczas porodu). Należy zachować ostrożność w zastosowaniu określenia ET, ponieważ w świecie narkotyków są dwa powiązania; α-ET od α-etylotryptaminy i NET od N-monoetylotryptaminy.

Ergonowina jest naturalnie występującym, rozpuszczalnym w wodzie alkaloidem sporyszu odnalezionym zarówno w preparatach ze sporyszu jak i nasionach wielu gatunków morning glory i istnieje kilka raportów o działaniu podobnym do LSD przy podaniu doustnym w zakresie 2-10 mg. Jest ważnym środkiem stosowanym w położnictwie, również działającym na mięśnie macicy w około 1/10 tych dawek. Ten farmakologiczny potencjał musi być uznany w próbach psychofarmakologicznych. Jednowęglowy homolog (raczej butanolami niż prpanolamid) nazywany jest meterginą lub metyloergonowiną. Jest syntetycznym sprzymierzeńcem i efektywne dawki doustne jako środka działającego na macicę są w zakresie 0,2 mg. Również powoduje działanie podobne do LSD przy dziesięciokrotności tej dawki.

Chociaż istnieje wiele innych skarbach chemicznych w świecie grzybu sporyszu chciałbym zakończyć ten komentarz powracając do tematu nasion morning glory. Cztery dodatkowe alkaloidy świata sporyszu muszą być uznane jako potencjalne czynniki historii MGS. W każdym z nich główny układ pierścieni ergoliny jest w większości nienaruszony, jedynie całkowicie pozbawiony grupy amidowej. Grupa karboksylowa została zedukowana do alkoholu dając elymoclavinę. Jest to powiązana cząsteczka, która jesy izomerom z przesuniętym podwójnym wiązaniem do sprzężenia w pierścieniu aromatycznym; nazywane to jest lizergol. Jest to ta sama cząsteczka, jedynie z dołączoną grupą hydroksylową do pozycji 8 atomu węgla (etylenoglikol!); jest nazywana penniclaviną. I wreszcie pierścień D może zostać właściwie otworzony pomiędzy pozycją 5 a 6 dając drugorzędową pochodną tryptaminy, chanoclavinę. Aby być całkowicie analnie (?) retencyjnym w tym inwentarzu Ipomoea, należy wspomnieć o pięciu alkaloidach obecnych w naprawdę śladowych ilościach, wszystkie są pozbawione atomu tlenu w podstawianym położeniu 8 ergoliny. Są izomery 8-metylowe agroclavina, setoclavina, festuclavina i cycloclavina i metylenowy analog lizergina. W efekcie struktury te są ukryte w całkowitej ciemności w prawdopodobnie nie przyczynią się do stanu upojenia morning glory. Ale inne, które prezentują ich pokaźne ilości, może któregoś dnia pomogą wyjaśnić, dlaczego farmakologia tych nasion jest tak odmienna od głównych izolatów, egin.

dietyloamid kwasu D-lizergowego

  • slide11.jpg
  • slide22.jpg
  • slide33.jpg
  • slide44.jpg
  • slide55.jpg