Ciekawe linki

Jeśli się podoba

7-metoksy-β-karbolina14. HARMINE

7-metoksy-β-karbolina

banisteryna

jageina

telepatyna

leukoharmina


SYNTEZA: Do roztworu 0,5 g dihydratu chlorowodorku harmaliny w 8 ml etanolu zawierającego 8 ml stężonego HCl dodano roztwór 0,25 ml stężonego HNO3 w 7 ml etanolu. Całość ogrzewano na łaźni parowej do zapoczątkowania egzotermicznej reakcji z wyraźnym bąblowaniem. Ogrzewanie kontynuowano przez 0,5 minuty a następnie mieszaninę ochłodzono z wytrąceniem drobnych kryształków, które odfiltrowano i przemyto lekko etanolem. Po wysuszeniu uzyskano w ten sposób 0,31 g (wydajność 67%) monohydratu chlorowodorku harminy, który rozpuszczono w 3,1 ml wody i zneutralizowano kilkoma kroplami stężonego NH4OH. Wydzielił się drobny, bladokremowy osad następnie odfiltrowany, wysuszony o wadze 0,22 g (wydajność 89%) zasady harminy w postaci brudnobiałego proszku.

DAWKA: > 300 mg

CZAS TRWANIA: nieznany

OCENA JAKOŚCIOWA: (niektóre doniesienia są sumą parafraz z literatury)

(25-75 mg, podskórnie) L. Lewic odkrył, że to powoduje euforię. Tuner nalegał, że to nie powinno być traktowane jako reakcja halucynogenna.

(35 mg, doustnie i oddzielnie donosowo) W każdym przypadku wystąpił wyraźny poziom efektów psychoaktywnych czy somatycznych a harminy nie wykryto w żadnej z próbek osocza.

(35-40 mg, dożylnie) Najczęstszym objawem była bradykardia, problemy ze skupieniem wzroku, mrowienie, niedociśnienie, zimne kończyny i oszołomienie. Wszystkie objawy znikły po 45 minutach po wstrzyknięciu za wyjątkiem bradykardii u dwóch osobników i senności u trzech.

(40 mg, doustnie) Wystąpiło natychmiastowe uczucie podniecenia z trudnością w pozostaniu na jednym miejscu. Dominującym objawem był niepokój. Cała aktywność przychodziła z wielką łatwością i bez zauważalnego zamglenia odczuć. Wydaje się to skutkiem „centralnej stymulacji ruchowej cotico”. Czułem się, jakby moją świadomość wypełniał eter. Kiedy leżałem na kanapie, lekkość urosła do poczucia ulotnego uczucia i masa ciała była subiektywnie mniejsza.

(>40 mg, doustnie) Podniecenie, które czułem zwiększało się w wojujący sposób. Chociaż nie jest to częścią mojej natury, zacząłem walczyć z mężczyzną na ulicy, gdzie to ja byłem tym, który zaatakował. Nawet zależność od okoliczności była dla mnie niekorzystną perspektywą.

(140 mg, doustnie) Nie było żadnej symulacji, żadnej sugestii odpowiedzi enteogenicznych, możliwe niewielkie uspokojenie, które ciągle było zauważalne po kilku godzinach. Było wystarczająco łagodne, bym zapomniał, że cokolwiek przyjąłem.

(150-200 mg dożylnie [kliniczna destylacja Pennes i Hoch]) W ten sposób 5 z 11 obiektów opisało halucynacje wizualne o różnym stopniu złożoności i organizacji. Bradykardia i niedociśnienie pojawiły się we wszystkich dawkach harminy, pomimo czasu wstrzykiwania 20-30 minut, co ograniczyło maksymalną dawkę do 300 mg. Sytuacja polepszała się w ciągu 30 minut. Narkotyk był halucynogenny przy podaniu doustnym lub podskórnym.

(300 mg, pod język) Stałem się przyjemnie odprężony i wycofany z mojego otoczenia. Wystąpiło nieznaczne zmniejszenie zdolności koncentracji.

(300-400 mg, doustnie [nieudokumentowany przypadek Clarke]) Wywołuje objawy psychotyczne.

(750 mg, pod język) Zawroty głowy, nudności i ataksja były obserwowanymi objawami neurologicznymi. Nie wybrałbym wyższej dawki – muszą być inne substancje odpowiedzialne za halucynogenne efekty Ayahuasca.

(do 900 mg, doustnie [kliniczna destylacja Pennes i Hoch]) Możliwe pojawiające się halucynacje wzrokowe.

ROZSZERZENIE I KOMENTARZ: Jestem tutaj trochę wredny. Co za galimatias publikacji, które są w kilku przypadkach prostymi cytatami z literatury. Do nosa, przez gardło, pod język, w ramię. Przypadki nieracjonalnej agresji przy około 30 mg mogą kontrastować z przypadkami, gdzie nie działo się praktycznie nic przy dawce prawie grama. Nie mam wyboru, ale muszę opisać dawkę jako „nieznana” i pozwolić czytelnikowi wybrać to, co mu pasuje. Jedną z najbardziej dramatycznych syntez chemii i medycyny można odnaleźć przeglądając leczenie objawów choroby Parkinsona. Jej przebieg kliniczny został dobrze opisany na przełomie wieków. Jednym z najdziwniejszych aspektów tego syndromu jest przemiana okresów całkowitego bezruchu w łatwe poruszanie się. Do tego stopnia, że zmiany te mogą być częścią umyślnego działania, niektórzy lekarze przypuszczali, że choroba może zawierać psychologiczne składniki i być rodzajem nerwicy. Doprowadziło to do odkrywania wielu środków psychotropowych w poszukiwaniu terapii.

Louis Lewin, o fantastycznej sławie był tym, który pierwszy zasugerował, że banisteryna może być użyteczna w leczeniu schorzeń układu nerwowego. Kurt Beringer, o sławie rauszu meskalinowego, pierwszy przeprowadził kliniczne badania z użyciem banisteryny na 15 pacjentach z postenofalitycznym (?) Parkinsonem w 1928 roku. Inne badania wzmocniły zalety tego leku. Początkowo dawki 20 czy 40 mg były podawane domięśniowo i po 15 minutach pacjent wykazywał mniejszą sztywność ruchową i był w stanie poruszać się bardziej swobodnie. Nawet, gdy stosowano podanie doustnie w trzech dziennych dawkach po 10 mg, efekty były niesamowite. W niektórych przypadkach drżenie się zmniejszyło, w innych wyolbrzymiło, ale ogólnie psychiczny stan pacjentów był jaśniejszy, bez powodowanych efektów „psychicznych”. Banisteryna stała się cudownym lekiem roku, elementem niedzielnego dodatku.

Następnie poprzez rozwój wydarzeń popadła gwałtownie w niełaskę. W duże badania zaangażowano pacjentów, którzy byli traktowani raczej nieźle skopolaminą. Wycofano ich z leczenia na około tydzień, raczej pogorszeniem się stanu i w dużej mierze nie działała na nich banisteryna. Mniej więcej w tym czasie inny badacz, niemiecki lekarz dr Halpern zaangażował samego siebie w doświadczenie (lekarz lat 40 XX wieku, dawka >40 mg) i opublikował swoje odkrycia w czasie ówczesnego podniecenia. Prowadzenie wojny niekoniecznie jest dobrą właściwością do włączania leku w leczenie chorych ludzi. Wtedy stało się popularne, że banisteryna rzeczywiście jest starym i dobrze znanym produktem z rośliny zwanym harminą. Przemysł farmaceutyczny rozwinął się do badania, czy syntetyczny materiał można opatentować i tracił zainteresowanie naturalnymi produktami, które nie dały się opatentować. Co za krótki, ale fascynujący kawałek historii medycyny.

Występuje dziwne podobieństwo pomiędzy chemią harminy i nieudanej syntezy analogowej meperydyny. Podczas nielegalnej syntezy tego, co nazywano rezerwą estru meperydyny, propionowa estryfikacja 4-fenylo-4-hydroksy-N-metylopiperydyny, odwodornienie pojawiające się zamiast tego, dawała związek nazywany 4-fenylo-N-metylo-1,2,3,6-tetrahydropirydyną, MPTP. Ten błędny produkt został wtrzyknięty tak, jakby był meperydyną i spowodował natychmiastowy i nieodwracalny powrót Parkinsona u użytkowników. To, co wydarzyło się w mógu, to materiał został przekształcony w związek aromatyczny do czwartorzędowej soli zwanej MPP+, toksycznego metabolitu. Jeśli by umieszczono N-metylowe mostki na dwóch pierścieniach MPP+, można by mieć karbolinę, która teoretycznie powstaje z harminy. Materiał ten, 2,N-dimetyloharmina został zsyntetyzowany i rywalizuje z MPP+ jako nerotoksyna. Co tu jest, czego nie widzimy? Harmina może służyć do leczenia choroby Parkinsona a demetylowana harmina może być potencjalną przyczyną jej powstania.

Tak, jak w przypadku harmaliny, wiele kombinacji narkotyku zostało przebadanych przy użyciu harminy jako potencjalnego inhibitora deaminazy. Jest to znacznym przybliżeniem do podstawowej struktury ayahuasca, gdzie roślina banisteriopsis caapi jest rodzimym składnikiem inhibitorowym i zawiera dużo więcej harminy niż harmaliny. W mierzonych doświadczeniach, użycie harminy w zakresie 140-190 mg, podanej z 35-40 mg DMT, powoduje niewątpliwe efekty trwające od jednej do trzech godzin. Próby z mniejszymi ilościami, 120-140 mg harminy i 30 mg DMT nie dawały w ogóle objawów centralnej aktywności. Harmina najwidoczniej jest efektywnym, aczkolwiek umiarkowanym promotorem doustnej aktywności DMT. Przynajmniej pojawia się na poziomach, gdzie sama jest zasadniczo pozbawiona działania, więc może naprawdę służyć pomocą a nie jako uczestnik.

7-metoksy-β-karbolina

  • slide11.jpg
  • slide22.jpg
  • slide33.jpg
  • slide44.jpg
  • slide55.jpg