Ciekawe linki

Jeśli się podoba

α-etylotryptamina11. a-ET

α-etylotryptamina

3-(2-aminobutylo)-indol

monaza

 


SYNTEZA: Do mieszaniny o temperaturze 50 °C składającej się z 60 ml kwasu octowego lodowatego i 18 ml bezwodnika octowego dodano 66 g krystalicznego octanu amonu i mieszanie kontynuowano do całkowitego rozpuszczenia (około 20 minut). Dodano do tego roztwór 87 g indolo-3-karboksyaldehydu i 300 ml nitropropanu w 360 ml kwasu octowego. Mieszaninę wrzano pod chłodnicą zwrotną przez 3 godziny, ochłodzono i rozcieńczono w 360 ml wody. Po odstawieniu w temperaturze 10 °C na kilka godzin osady odfiltrowano I przekrystalizowano z 600 ml 40% etanolu uzyskując po przefiltrowaniu I wysuszeniu 44,5 g 1-(3-indolilo)-2-nitrobuteno-1-(α-etylo-β-indoloninideno etylo nitronatu), który topił się w t.t. 128-131 °C. Wzór sumaryczny C12H12N2O2.

Zawiesinę 31,7 g Li[AlH4] w 300 ml bezwodnego THF mieszano w obojętnej atmosferze i potraktowano roztworem o masie 36 g 1-(3-indolilo)-2-nitrobut-1-enu w 285 ml bezwodnego THF. Dodawano ją kroplami w ciągu 3 godzin, podczas których mieszaninę ogrzano do temperatury wrzenia, w której pod chłodnicą zwrotną utrzymywano ją przez 2 godziny a następnie przywrócono do temperatury pokojowej. Po odstawieniu na noc nadmiar wodorku zneutralizowano ostrożnie dodając 500 ml mokrego eteru dietylowego a następnie 70 ml wody, 100 ml THF i ostatecznie 20 ml 50% NaOH. Po kolejnej godzinie mieszania osady odfiltrowano, przemyto 1,5 litra eteru dietylowego a połączony przesącz i popłuczyny osuszono nad bezwodnym K2CO3 i rozpuszczalnik odparowano pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość o wadze 78 g rozpuszczono w 100 ml metanolu, potraktowano 12 ml kwasu octowego i pozbawiono substancji lotnych pod zmniejszonym ciśnieniem, ponownie rozpuszczono w mieszaninie 250 ml octanu etylu i 30 ml metanolu, zatężono do objętości około 100 ml i ponownie potraktowano 2 ml kwasu octowego. Octan α-etylotryptaminy wydzielił się jako ciało stałe o t.t. 164-165,5 °C. Wzór sumaryczny C14H20N2O2. Można go przekrystalizować z mieszaniny octanu etylu i metanolu, co zawęża t.t. do 165-166 °C. Wolna zasada, z mieszaniny octanu etylu i eteru naftowego ma t.t. 97-99 °C. Chlorowodorek ma t.t. 215,5-218 °C a pikrynian 165-166 °C.

DAWKA: 100 - 150 mg, doustnie

CZAS TRWANIA: 6 - 8 godzin

OCENA JAKOŚCIOWA: (50 mg, doustnie) Brak jakichkolwiek efektów przy podaniu 50 mg doustnie.

(100 mg, doustnie) Prawie niezauważalne uczucie dobrego samopoczucia i przyjemności zaobserwowane po 80 minutach, wydaje się, że całkowicie znikło po trzech godzinach.

(105 mg, doustnie) Bardzo powoli rozpuszcza się w wodzie, jest lekko gorzkie. Byłem świadom czegoś tuż przed połową godziny a po godzinie miałem błysk oszołomienia i uczucie lekkości ciała. Coś jak spid bez efektów sercowo-naczyniowych czy jak psychodelik bez wizuali. Rozumiem, jak to mogło być sprzedawane w Chicago jako MDMA. Po dwóch godzinach niewielkie ochłodzenie stóp, trochę niepewności w jelitach, tendencja do zaciskania zębów, ślad oczopląsu i tendencja do rozmawiania z zatkanymi uszami. Po 4,5 godziny w większości opadło, z pewną pozostałością w oczach i szczękościsku. Po sześciu godzinach powróciłem do rzeźwości i ostatecznie do snu. Bez pozostałości.

(110 mg, doustnie) Jestem w bardzo różnych miejscach. To ekscytujące, ale jednocześnie nie wiem, co zrobić z energią. To sprawia, że chcę zamykać oczy.

(120 mg, doustnie) Bardzo chętna, czysta euforia, czuję się świetnie. Osiągnąłem +++ po około godzinie. Uczucia ostro skupione na barzo silnej dawce energii. Wciąż rosło i szło w górę aż się przełamało. Czysty ton euforii zaczął żonglować z innymi uczuciami, ale trochę za bardzo je chwytał. Nie jest to niewygodne, ale nie aż tak miłe, jak wcześniejsze przy poziomie ++. Wokół mnie zdaje siuę rosnąć mur. Zostałem odcięty od kontaktów z innymi. Ale w kilka godzin po zmniejszeniu się nacisku narkotyku, czułem się bardziej komfortowo. Dzień zakończył się pięknie.

(130 mg, doustnie) Był gładki początek odprężenia po około 55 minutach jedynie ze śladem zatrucia „ruchowego”. I radio i telewizja zdawały się bardziej przyjemne niż normalnie i wystąpiło wyraźne wyostrzenie piękna muzyki instrumentalnej. Efekty zdawały się osiągnąć szczyt około 150 minuty i w istocie odeszły po godzinie piątej. Nigdy nie było żadnych wizuali ani rodzajów zniekształcenia odczuciowego, jedynie ciepłe, przyjemne uczucia. Zaobserwowano brak ingerencji w sen, nie było „po-efektów” następnego dnia.

(150 mg, doustnie) Mój poziom dawki był największy w grupie, ale ku mojemu zaskoczeniu, niemalże nie wywołał efektów. +1, jeśli w ogóle. Po szczycie nastąpiło powolne zejście, byłem świadomy lekkiego spadku uczuć. Stan ten trwał aż do osiągnięcia punktu trzeźwości, ale nie na tyle poważnej, by uchronić mnie przed uczestniczeniem w ogólnym dobrym nastroju duchowym grupy. Istnieje rzeczywista możliwość, że moje tygodniowe wykorzystanie MDMA do pisania mogło rozbudować tolerancję na stymulujące działanie tego materiału. Myślę, że to może być bliskie odpowiedzi. Czy spróbowałbym tego jeszcze raz? Bez wielkiego entuzjazmu. Zdaje się nie dostarczać ekscytujących nagród.

(160 mg) Silne uczucie bycia-w-pokoju było wyraźne po godzinie, jakkolwiek wymagało pewnej koncentracji, żeby rzeczy skoordynować w ten sposób. Nie chciałbym prowadzić samochodu. Wydawało się, że była łatwość dryfowania myśli, ale bez wizji czy zniekształceń zmysłów. Nie było żadnych zakłóceń GI wzdłuż linii za wyjątkiem trochę luźnego stolca następnego ranka. Apetyt lekko obniżony, ale jedzenie smakowało bardzo dobrze. Sex w drugiej godzinie ukazał problemy z osiągnięciem orgazmu, ale zdecydowanie większa przyjemność podczas orgazmu już po dojściu do niego. Bardzo delikatne drżenie mogło być wykryte w palcach przy szczycie doświadczenia. Wystąpiło pragnienie, aby porozmawiać z przyjaciółmi, co nieco przypominało MDMA; jestem pewien, że ten narkotyk może być materiałem wzmacniającym społeczne oddziaływania. Efekty stopniowo opadły i generalnie znikły po szóstej godzinie. Sen był bez zmian, jakkolwiek następnego ranka pojawiło się uczucie nudy i możliwego kaca, który szybko znikł.

ROZSZERZENIE I KOMENTARZ: Zasada ta, α-ET, była obiecującym antydepresantem, badanym klinicznie jako octan przez Upjohn pod nazwą Monaza. Jako środek stymulujący centralną aktywność prawdopodobnie nie miała jako aktywny inhibitor monoaminooksydazy, ale zdaje się wynikać ze strukturalnego podobieństwa do psychodelików indolowych. Został wycofany z potencjalnego handlowego wykorzystania ze względu na pojawienie się niemożliwej do przyjęcia częstotliwości występowania schorzenia znanego jako agranulocytoza, ale dodatkowe badania jego działania wśród populacji są prowadzone.

Jedna z wymienionych właściwości została kilkukrotnie wymieniona w raportach. Wydaje się dobrze służyć w krótkim terminie dawkowania, jako efektywne narzędzie leczenia zależności od opiatów. W długotrwałym zastosowaniu rozwija się raczej gwałtownie tolerancja przez 4-5 dni, która prowadzi do zwiększenia dziennej dawki do grama lub więcej. Może występować pewien dyskomfort, jak owrzodzenia miękkich tkanek jamy ustnej, ale widoczne odstąpienie od heroiny jest łatwe i efektywne. To potencjalne narzędzie w leczeniu uzależnień, które może być zasadne do dalszych badań.

Zsyntetyzowano inne homologi α-ET. Homolog α-propylowy (α-PT) otrzymano z tryptofanu i octan przekrystalizowano z mieszaniny octanu etylu i metanolu, miał t.t. 158-158,5 °C. O ile wiem, nie był testowany. Ale podejrzewam, że będzie wymagał całkiem pożądnej dawki do wytworzenia efektów na OUN z analogicznych spadków siły w podobnym porównaniu grupy Muni Metro w MDMA. Zamiast wydłużania łańcucha na pozycji α, niektóre badania wykorzystały znane wzmocnienie siły działania pochodzące z dołączenia grupy metoksylowej na pozycji 5 inodlu. Związek ten, 5-MeO-α-ET, otrzymano z 5-metoksyindolo-3-aldehydu przez połączenie z nitropropanem (z octanem amonu) do utworzenia nitrobutenu, który był rdzawym krystalicznym materiałem o t.t. 114-116 z etanolu. Redukcja Li[AlH 4] w mieszaninine eteru dietylowego i THF dała pożądany 5-MeO-α-ET z wydajnością 72%, chlorowodorek miał t.t. 201-203 °C. Alternatywna synteza z uniknięciem zastosowania Li[AlH4] wymaga zastosowania przekształcenia 5-metoksyindolu do nitrobutanu z 2-nitro-1-butenem z następującą redukcją borkiem niklu z uzyskaniem 5-MeO-α-ET jako wolnej zasady z wydajnością 52%; t.t. 110-112 °C. Jak można było przewidzieć, jest mocniejszy od α-ET dwukrotnie z 70 mg przyjmowanymi doustnie powodującymi  odlotowe uczucie trwające kilka godzin z towarzyszącym przyspieszonym biciem serca i trudnościami w zasypianiu. Nie powoduje efektów psychodelicznych jako takich i ubocznych nieprzyjemnych efektów. Innym związkiem blisko związanym z α-ET jest karbolina. Jeśli cząsteczkę acetonu doprowadzi się do reakcji z grupą aminową i pozycją 2 indolu w połączeniu zwanym reakcją Pictet-Spengler’a, można utworzyć 1,1-dimetylo-3-etylo-1,2,3,4-tetrahydro-β-karbolinę. Jest chemicznym sojusznikiem rodziny harminy w alkaloidach, ale nie słyszałem o jej badaniach pod względem psychodelicznym. Odnotowano zanieczyszczenia handlowego α-ET (także w przed-planowanym produkcie z Aldrich Chemical Company) w rozmiarach nawet do 30%. Przy tym poziomie sugerowano, że może ono odgrywać pewną rolę w centralnym oddziaływaniu macierzystej tryptaminy.

α-ET odegrało jeszcze inną rolę w rewolucji naszego narkotykowego prawa, rolę, która będzie uznawana za wyjątkowo ważną, kiedy stanie się bardziej znana. Związek ten może okazać się kluczowym w naszej ostatecznej definicji Analogowego Prawa Narkotykowego. Chciałbym powiedzieć o 1) The Controlled Substance Analogue Drug Bill; 2) co stało się w próbie w Denver; 3) co stało się w Sądzie Rejonowym w Kolorado.

Podczas większości okresu politycznej „wojny z narkotykami”, Kongres uchwalił a prezydent podpisał nowe prawo na każde dwa lata, na każde parzyste lata (lata reelekcji Kongresu), które zwiększa albo liczbę substancji definiowanych jako nielegalne narkotyki, albo kary podążające za przekonanie bycia z nimi powiazanym w jakikolwiek sposób. W 1986 roku doszło do ponownego projektu ustawy nazywanej „Designer Drug Bill”, który został stworzony w DEA i wysłany do Departamentu Sprawiedliwości, który z kolei przekazał go do Kongresu z przeznaczeniem do legislacji. Była to propozycja, która uczyniłaby nielegalnym majsterkowanie strukturą cząsteczki nielegalnych narkotyków, by ją zmieniać w taki sposób, by mogła znaleźć się poza listą nielegalnych narkotyków bez wyraźnej zmiany w efektach farmakologicznych. Był to pierwszy raz, kiedy prawo narkotykowe definiowało jako przestępstwo działanie leku tak samo jak jego chemiczną strukturę. Wniosek trafił do odpowiednich komisji prawnych i z pewnymi modyfikacjami wszedł w życie w 1986 roku. Była znaczna uroczystość w DEA wyrażająca „udało się nam!” jako rodzaj satysfakcji.

Pierwsze trzy Artykuły Konstytucji Stanów Zjednoczonych są zatytułowane: Artykuł I „Departament Legisjacyjny”, Artykuł II „Departament Wykonawczy” i Artykuł III „Dział Sądowy”. Pierwszy z nich, składający się z Kongresu, ma za zadanie tworzenie prawa i wyznaczanie struktury wojskowej narodu. Drugi definiuje prezydenta, który zatwierdza prawo Kongresu i najwyższych oficerów wojskowych. Trzeci definiuje egzekwowanie tych praw. Te trzy departamenty są określone tak, by zapewnić równowagę władzy. Jest niebezpiecznym krokiem w kierunku państwa totalitarnego, kiedy pewna grupa specjalnych interesów (tu DEA) może, i w efekcie zarówno pisze jak i egzekwuje prawo.

Oto tekst Analogue Drug Bill:

1) The Controlled Substance Analogue Drug Bill. Jest to zawarte w ustawy Prawo 99-570, Controlled Substance Analogue Enforcement Act z 1986 roku. Jest to tzw. Ustawa „Designer Drug”, która ma na celu umożliwienie ścigania wszelkich czynności związanych z nieopisanymi narkotykami, jeśli te narkotyki są analogami pod względem struktury albo działania do narkotyków opisanych i jeśli są przeznaczone do użycia na człowieku. Oto dokładna treść tej poprawki:
(32)(A) Za wyjątkiem przewidzianym w punkcie (B) termin „kontrolowane substancje analogowe” oznacza substancje:
a) struktyry chemicznej, która jest zasadniczo podobna do chemicznej struktury substancji kontrolowanych w Wykazie I lub II
b) która ma działanie pobudzające, uspokajające lub halucynogenne na centralny układ nerwowy, które jest zasadniczo podobne albo większe od efektów pobudzających, uspokajających lub halucynogennych na centralny układ nerwowy substancji w Wykazie I lub II; lub

c) w odniesieniu do konkretnej osoby, która to prezentuje, lub dąży do efektów pobudzających, uspokajających lub halucynogennych na centralny układ nerwowy, który jest zasadniczo podobny lub większy od efektów pobudzających, uspokajających czy halucynogennych na centralny układ nerwowy substancji kontrolowanej Wykazu I albo II.
B) Określenie takie nie obejmuje:
a) substancji kontrolowanej
b) każdej substancji jest zatwierdzone przeznaczenie jako lek
c) w odniesieniu do konkretnej osoby jakiejkolwiek substancji, jeśli obowiązuje zwolnienie do badania użytku dla tej osoby zgodnie z sekcją 505 Federal Food, Drug and Cosmetic Act (21 U.S.C. 355) do prowadzenia w odniesieniu do tej osoby wyjątku; albo

d) jakiejkolwiek substancji, o ile nie jest przeznaczona do konsumcji przez człowieka przed takim zwolnieniem w odniesieniu do tej substancji

SEC. 203. Kontrolowane substancje analogowe powinny, o ile nie są przeznaczone do spożycia przez ludzi, być traktowane zgodnie z tym tytułem i tytułem III kontrolowanych substancji w Wykazie I

To jest dokładna treść prawa i odkryłem, że im więcej razy to czytam, tym bardziej staje się przekonany, że niezależnie o pierwotnej intencji zostało to sformułowano w sposób powodujący niejasności. W innym miejscu napisałem o retorycznym koszmarze podwójnego zaprzeczenia, „zasadniczo podobne”. Podobne znaczy „mniej więcej to samo”. „Zasadniczo identyczne” znaczyłoby „mniej więcej to samo”. Ale co znaczy „zasadniczo podobne”? Lubię analogię dwóch kryształowych shaker’ów na środku fantazyjnego stołu, jedna z małymi dziurkami w srebrnej nakrętce zawierająca sól i druga z trochę większymi dziurkami zawierająca pieprz. Czy te dwie rzeczy są podobne? Jeśli zdarzy ci się być kolekcjonerem antycznych kryształów, te dwie rzeczy będą całkowicie identyczne. Jeśli przydaży się potrzeba dodania przypraw na wstępie te dwie rzeczy są całkowicie inne. Trzeba wiedzieć, czyimi oczyma patrze się na podejście do pytania „zasadniczego podobieństwa”. Podczas próby kilka lat temu w południowej Kalifornii problem roztał rozstrzygnięty raz na zawsze dla zmieszanego jury, kiedy chemik sądowy wydał ekspercką opinię, że dwie rzeczy są zasadniczo podobne, kiedy są identyczne w części większej niż 50%. Czy prawa ręka jest więcej niż w 50% podobna do prawej nogi? Ta opinia była oczywistym absurdem.

2 Co stało się podczas próby w Denver? Kilka lat temu młody mężczyzna odkrył, że Aldrich Chemical Company oferuje octan α-etylotryptaminy jako produkt. Mógł to kupić w ilości 100 g spakowane w kapsułkach 150 mg i sprzedawać na ulicy jako Ecstasy czy MDMA. Mógł i to zrobił. Jego działanie doszło do organów ścigania i uzyskano opinię od chemików DEA, że α-ET nie jest substancją analogową. Tak więc prokurator zdecydował przeciwko postawieniu zarzutów. Ale nie każdy zgodzi się z opinią, że to nie jest analogowe.

Tak więc chemik pobudził myśli jego profesjonalnych kolegów i wróciło wiele odpowiedzi „tak” i „nie”. „Nie” były od tych, który uzasadniali obiektywnie (naukowe porównanie struktur) a „tak” pochodziły o tych, który uzasadniali subiektywnie (potencjalne nadużycie, porównanie działania).

Przygodowy handlarz α-ET kontynuował i ponownie został wziętu do zadania. Obowiązki analityczne doszły do innych chemików i ostatecznie postawiono zarzuty dla Analogu Drug Bill. Ale wcześniejsza opinia była w protokole i pierwszy chemik wniósł obronę do prezentowanych odkryć w tej próbie. Oczywiście nie było pewności, czy jet to analog czegokolwiek opisanego. Badania toksykologiczne wewnętrznego działu DEA dały świadectwo, że bez wątpienia jest to analog. Ale w krzyżowych przesłuchaniach był pytany jak wiele razy i dla jak wielu narkotyków, że został pytany o to samo jako ekspert w procesie karnym. Być może dwanaście – powiedział. A ile razy przyszła konkluzja, że badany związek jest analogiem wylistowanego narkotyku? W każdym przypadku. Sędzia stwierdził, że były tu sprzeczne opinie, wśród ekspertów i odrzucił zarzuty. Pozwany otrzymał ostrzeżenie, że tego rodzaju łagodzenie kar nie było powszechne i powiedzialno mu, żeby lepiej się w przyszłości zachowywał.

3) Tekst odwoławczy w tej sprawie jest wartościową lekcją drobnych aspektów analizy gramatycznej. To wszystko jest z 806 F.Supp. 232 (D.Colo., 1992 rok). Jako tło jest podreślenie celu ustawy o substancjach analogowych, że jest to atak w podziemnych chemików, którzy majsterkują przy cząsteczkach substancji kontrolowanych do stworzenia nowych narkotyków, które jeszcze nie są nielegalne. W tym przypadku oskarżonymi nie byli chemicy, którzy tworzyli, czy handlowali „projektowanymi narkotykami” (designer drugs), ale raczej rzekomo kupowanie i rozprowadzanie substancji będącej wcześniej narkotykiem, do którego jest analogowa. Prawdopodobnie sam w sobie był to wystarczający powód do odwołania postępowania. Ale argumenty rozwinęły cudowną nową teksturę jako postępowe rzeczy. Dla przypomnienia słów prawa (tutaj ZP jest oczywiście od „zasadniczo podobne”, ale terminologia ta nie jest uwzględniowa w decyzji), trzy fazy cefinicyjnej części prawa można podsumować w następujący sposób:
a) chemiczna struktura, która jest ZP to…;
b) które ma wpływ, że ZP jest…;
c) który jest reprezentowany jako efekt ZP jako…;

Mowa prokuratora i analiza tej definicji:

„Rozumienie rządowe definicji analogu jest powierzhownym odwołaniem. W gruncie prostej gramatyki, kiedy „lub” jest umieszczone przez ostatnim terminem w grupie, każde znaczenie w grupie zazwyczaj traktowane jest rozłącznie. W ramach tego rozumienia, α-ET będzie analogiem, jeśli spełni którykolwiek z tych trzech warunków; jakkolwiek to rozumowanie ignoruje gramatyczne zasady, które stosuje się na korzyść obrony pozwanego. Segmenty operacyjne wyrażeń b) i c) obydwa zaczynają się od słowa „który” (ang. which) sygnalizującego początek w utrzymaniu zależności modyfikującej poprzedni rzeczownik. W każym przypadku precedensowym rzeczownikiem jest „struktura chemiczna” ze stwierdzenia a). Ponieważ obydwa stwierdzenia b) i c) mogą być rozumiane jako modyfikujące stwierdzenie a), ustawowy język może być odczytany jako wymagający dwutorowej definicji wniesionej przez pozwanych”.

Mowa obrońcy i analiza tej definicji:

„Rozumienie obrony jest również wzmocnione przez głęboko zakorzenione zasady ustawowej konstrukcji. Statut należy interpretować, aby uniknąć niezamierzonych lub absurdalnych wyników. Jeśli przyjąć budowę rządu i odczytać zwrot b) niezależnie, alkohol lub kofeina byłaby kontrolowaną substancją analogową, ponieważ w formie stężonej mogą powodować uspokajające lub pobudzające efekty podobne do substancji kontrolowanych. Podobnie jeśli rozumieć zwrot c) niezależnie, cukier puder byłby substancją analogową, jeśli pozwany stwierdzi, że przedtem był kokainą, efektywnie przekształcając to prawo w statut fałszywych narkotyków. W obu przypadkach pozbawy może być posądzony o sprzedaż kontrolowanych substancji analogowych, nawet jeśli domniemany analog nie ma chemicznej struktury zasadniczo podobnej do kontrolowanych substancji wykazu I czy II. Dlatego, aby zapobiec niezamierzonym efektom stwierdzenie a) musi odnosić się to każdej substancji, o której rząd utrzymuje, że jest kontrolowają substancją analogową”.

Jest najbardziej pouczający kawałek historii do rozpatrzenia. W lipcu 1986 roku Izba Reprezentantów rozpatrzyła Designer Drug Enforcement Act z 1986 roku (H.R. 5246). Podobnie jak w przypadku Senatu, ustawa izby skupiła się na podziemnych chemikach, którzy szukali sposobów ominięcia prawa narkotykowego przez lekkie zmieny kontrolowanej substancji. Izba zaproponowała dwutorową definicję „analogu”, która jest praktycznie identyczna do skontruowanej przez wcześniej przedstawionego obrońcę. Ustawa Izby zawiera te same trzy stwierdzenia jako obecny statut, ale dodaje słowo „i” po stwierdzeniu a). Kongres ostatecznie przyjął ustawę analogową jako część kompleksowego Anti-Drug Abuse Act z 1986 roku. Z niewyjaśnionych przyczyn definicja analogu została przyjęta przez Kongres z wstawionym słowem „i” po stwierdzeniu a).

To bardzo dobrze określa legislacyjne intencje Kongresu i dałbym niezły grosz, żeby spotkać pisarza, który przyczynił się do usunięcia słowa „i”, jednego krytycznego słowa, które zmienia serce prawa. Chciałbym wiedzieć, komu odpowiadał.

Oto arcydzieło logiki, które daje jakiś sens z niechlujstwa prawa. Należy pamiętać, czy celem tego wszystkiego jest ustalenie, czy jedna, dwie, czy trzy definicje muszą być spełnione, żeby zaklasyfikować substancję jako analog. Sąd stwierdził, że substancja może być kontrolowaną substancją znalogową jedynie, jeśli spełnia stwierdzenie a) i przynajmniej jedno z b) i c).

Jest fascynujące i potencjalnie najbardziej uciążliwe odwołanie orzeczenia w 1996 roku w sprawie interpretacji tego prawa, w tym przypadku z udziałem aminoreksu i fenetylaminy jako będących analogami 4-metylo-aminoreksu i metamfetaminy – odpowiednio – a więc zaliczane jako przestępstwo pod względem ustawy analogowej. Jest to z Sądu Rejonowego USA z Okręgu Minnesota, nr 95-2132. W tym orzeczeniu Analogue Drug Bill jest parafrazowany następującym tekstem: „…narkotyk staje się substancją kontrolowaną, jeśli ma strukturę chemiczną zasadniczo podobną do substancji kontrolowanej i albo ma zasadniczo podobne działanie na centralny układ nerwowy użytkownika, albo odpowiednia osoba oświadcza, że to taki efekt miał zamiar wywołać tą substancją”. Fascynujące jest to, że źródło cytatu, 21 U.S.C. SS 802(32)(A) nie ma takiego stwierdzenia. Jest to potencjalnie niekorzystne z dwóch powodów. Sugeruje, że analog staje się substancją kontrolowaną raczej, niż jest traktowany jakby był sybstancją kontrolowaną. Wprowadza również nowe i nieokreślone pojęcie „odpowiedniej osoby”. Nie mam prawnego tła, żeby odgadnąć znaczenie, czy stwierdzenie to ma wpływ na przyszłość rozpraw sądowych w obszarze kontrolowanych substancji analogowych. Czy zawsze należy pamiętać, że substancja chemiczna w danej sytuacji będąca kontrolowaną substancją analogową nie stworzy związku będącego kontrolowaną substancją. Status analogu istnieje dla pojedynczego wystąpienia i następnym razem wszystkie argumenty pójdą od początku.

Powróćmy do sprawy związanem z α-ET. DEA się wycofało, liże rany, ale za plecami natychmiast ma propozycję umieszczenia α-ET w Wykazie I. Udało im się i Monaza dzisiaj już nie jest zaaprobowanym przez FDA antydepresantem, ale jest zamiast tego narkotykiem o dużym potencjale nadużyć. Jedną z nabardziej nieoczekiwanych form nadużyć można zaobserwować w kosztach naukowca, który chciał studiować to w legalny sposób. Zanim stał się narkotykiem w Wykazie, alfaetylotryptamina była czymś, co nazywa się „drobnym związkiem chemicznym” i była w katalogach głównych fimr chemicznych (rok 1993) za umiarkowane 60,90 USD za 100 g. W tym roku awaryjnie znalazła się w Wykazie I. Ostatnio (rok 1995) zaobserwowałem, że związek ten nie jest kontynuowany (jako drobny), ale pojawił się w katalogu głównych dostawców chemikaliów neurologicznych. Alfaetylotryptamina teraz wymaga licencji DEA na kupowanie i detaliczna cena za 100 mg wynosi 424 USD Kto przeliczy wzrost do 424000 USD za 100 g, odnajdzie czynnik inflacji niemalże 7000x, czyli 700000% wzrost. To jest prawdziwa narkomania.

α-etylotryptamina

  • slide11.jpg
  • slide22.jpg
  • slide33.jpg
  • slide44.jpg
  • slide55.jpg