Ciekawe linki

Jeśli się podoba

α,N-dimetylotryptamina8. a,N-DMT

α,N-dimetylotryptamina

3-[2-(metyloamino)-propylo]-indol

α-N

 


SYNTEZA: (z indoloacetonu) Do roztworu 1,55 g octanu sodu w 5 ml bezwodnika octowego dodano 2 g kwasu 3-indolooctowego iemieszaninę ogrzewano w temperaturze 135-140 °C przez 18 godzin. Usunięcie wszystkich substancji lotnych na obrotowym parowniku pod zmniejszonym ciśnieniem dało bladożółtą pozostałość będącą 1-acetyloindolo-3-acetonem. Rozpuszczono go w metanolu, do którego dodano 0,93 g metanolanu sodu i roztwór ten wrzano pod chłodnicą zwrotną przez kilka godzin. Po usunięciu rozpuszczalnika pod zmniejszonym ciśnieniem z pozostałości utworzono zawiesinę w wodzie i wyekstrahowano kilkoma porcjami eteru dietylowego. Wyciągnięto ekstrakty i usunięto rozpuszczalnik pod zmniejszonym ciśnieniem uzyskując 0,41 g (wydajność 21%) indol-3-iloacetonu w postaci białej substancji stałej o t.t. 115-117 °C.

Do 1 g rozdrobnionego folii aluminiowej dodano roztwór 20 mg HgCl2 w 15 ml wody. Po 15 minutach amalgamowane aluminium odsączono od roztworu z rtęcią, dobrze przemyto świeżą wodą i wytrząsano do sucha najlepiej, jak to możliwe. Następnie dodano w kolejności roztwór 1,5 g chlorowodorku metyloaminy w 2 ml wody, 3 ml 25% NaOH, 5 ml alkoholu izopropylowego i na koniec 1 g indol-3-iloacetonu w 20 ml alkoholu izopropylowego. Całość mieszano przez godzinę a następnie ogrzano na krótko na łaźni parowej. Po ochłodzeniu mieszaninę reakcyjną przefiltrowano i osady przemyto metanolem, połączono przesącz z popłuczynami i pozbawiono rozpuszczalnika pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość rozpuszczono w 200 ml wody, zakwaszono HCl, przemyto CH2Cl2, potraktowano wodnym roztworem NaOH do uzyskania pH powyżej 9 (ze zmętnieniem) i wyekstrahowano 2x50 ml CH2Cl2. Usunięcie rozpuszczalnika z połączonym ekstraktów dało jasnobrązowy olej, który destylował w temperaturze 125-135 °C pod ciśnieniem 0,4 mmHg z uzyskaniem 0,74 g lepkiego oleju. Rozpuszczono go w 5 ml alkoholu izopropylowego, zneutralizowano stężonym HCl i rozcieńczono bezwodnym eterem dietylowym do wystąpienia zmętnienia. Po odstaniu osady odfiltrowano, przemyto eterem dietylowym i wysuszono uzyskując 0,87 g chlorowodorku α,N-dimetylotryptaminy (α,N-DMT) w postaci białych kryształków.

Alternatywnie indol-3-iloaceton można katalitycznie zredukować w obecności metyloaminy. Roztwór 3,3 g indol-3-iloacetonu w 100 ml etanolu uwodorniono na katalizatorze Pd-C w obecności nadmiaru metyloaminy. Po 2 godzinach katalizator odfiltrowano, przesącz pozbawiono rozpuszczalnika pod zmniejszonym ciśnieniem a pozostałość rozpuszczono w wodzie i zakwaszono. Po przemyciu eterem dietylowym, fazę wodną zalkalizowano i utworzone osady odfiltrowano i przekrystalizowano z mieszaniny heksanu i THF. Produkt, α,N-dimetylotryptamina (α,N-DMT), to osady o wadze 2,2 g i t.t. 93-94 °C. Pikrynian jest ceglastoczerwony z etanolu i ma t.t. 207-208 °C.

(z α-MT) Roztwór 4,4 g α-metylotryptaminy (α-MT) w 5,5 g bezwodnika octowego zawierającego 3,1 g kwasu octowego i 2,4 g kwasu mrówkowego mieszano w temperaturze pokojowej przez 18 godzin. Wszystkie substancje lotne usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem w temperaturze poniżej 40 °C, co zostawiło syropowatą pozostałość. Dodano do niej 100 ml wody i wyekstrahowano kilkoma porcjami eteru dietylowego, które połączono i następnie odparowano rozpuszczalnik pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałe 4,9 g (wydajność 95%) α-metylo-N-formylotryptaminy użyto w tej formie w następnym kroku. Rozpuszczono ją w 30 ml bezwodnego THF i roztwór ten dodano do łagodnie wrzącej zawiesiny 3,7 g Li[AlH4] w 30 ml THF w atmosferze azotu na 16 godzin. Po ochłodzeniu nadmiar wodorku zneutralizowano ostrożnym dodaniem mokrego THF a następnie wystarczającej ilości wodnego roztworu NaOH do utworzenia łatwych do odfiltrowania osadów. Po ich odfiltrowaniu przesącz pozbawiono rozpuszczalnika pod zmniejszonym ciśnieniem a pozostałość (4,3 g) przekrystalizowano z mieszaniny benzenu i eteru naftowego uzyskując 2,5 g (wydajność 56%) α,N-dimetylotryptaminy (α,N-DMT) w postaci ciała o t.t. 90-91 °C. Homolog N-etylowy utworzono w podobny sposób z α-metylo-N-acetylotryptaminy, miał t.t. 187-189 °C.

DAWKA: 50 - 100 mg

CZAS TRWANIA: 6 - 8 godzin

OCENA JAKOŚCIOWA: (50 mg, doustnie) Coś się działo i to raczej silnie przez kilka godzin, ale wydaje się, jakby nie było to nic psychodelicznego. Byłem pobudzony i czujny, może trochę o błyszczących oczach, jakbym nosił soczewki na złą receptę. Może także trochę oszołomienia. Minęło kilka godzin do zniknięcia fizycznych dolegliwości.

(75 mg, doustnie) Nałogowe kichanie, dość niekomfortowe. Próbowałem zjeść trochę tarty i nie mogłem – całkowity brak apetytu. Puls wydawał się być właściwy, ale prawie jakbym korzystał ze spida albo innych pobudzających rzeczy. Po około trzech czy czterech godzinach utraciłem brzęczącą właściwość i stałem się praktycznie normalny w 3-4 następne godziny. Ciągle pewien szczękościsk. Sen OK. Nie jestem pewien, czy próbowanie wyższych dawek jest sensowne. Czy nawet powtarzanie tego. Dlaczego?

ROZSZERZENIE I KOMENTARZ: Zależność pomiędzy α-MT (α-metylotryptaminą) i tym związkiem, α,N-DMT (α,N-dimetylotryptaminą) jest dokładnie analogiczna do tej obserwowanej z fenetylaminowymi pochodnymi, między amfetaminą (α-metylofenetylaminą) a metamfetaminą (α,N-dimetylofenetylaminą). Zarówno jedna, jak i druga zachowują aktywność. W obozie amfetamin obydwa związki są dramatycznymi symulantami ukazującymi całkowite spektrum właściwości sympatomimetycznych z włączeniem pobudzenia układu sercowo-naczyniowego, spadkiem apetytu i bezsennością. Tutaj odpowiedniki tryptaminowe są podobne do siebie, ale to, że są symulantami nie jest tak wyraźne. W badaniach na zwierzętach zostały porównane do siebie i amfetaminy. Za wyjątkiem szybkiego nadejścia, obydwie tryptaminy powodują podobne do amfetamin zachowanie w klatkach działalności, ale wymagają około 10 razy wyższej dawki niż amfetaminy. W przypadku człowieka istnieją sugestie dotyczące utraty apetytu, brzęczącego oszołomienia i brak sugestii dotyczących działania psychodelicznego.

Wspomniałem o atrakcyjnej hipotezie w komentarzu α-MT, który ma tu zastosowanie. Obydwa związki, α-MT i α,N-DMT są efektywnymi inhibitorami monoaminooksydazy. Obydwa są związkami ukazującymi pewne objawy, które zostały opisane jako należące do inhibitorów monoaminooksydazy rodziny β-karboliny. Byłoby interesujące zaprojektować i przeprowadzić badania nad rolą, jaką którykolwiek z tych związków może grać rolę w powstawaniu doustnej aktywności materiałów ayahuasca, które są deaminowane i z tego względu nieaktywne, gdy brane osobno. Cały ten argument może i powinien objąć metoksylowaną pochodną, α,N,O-TMS. Nie obawiam się jakichkolwiek badań, które zostały podjęte do ukazania skuteczności enzymatycznej deaminazy, ale one zbyt wypełniają ukazywany tu wzorzec nudności, dyskomfortu, nie-psychodeliczności. Oczekiwany wzrost siły działania ze względu na grupę 5-metoksylową jest właściwy, co czyni go silniejszym związkiem niż tamte obydwa. Ujmijmy go również w badaniu.

We wszystkich przypadkach dodanie dodatkowej grupy metylowej do atomu azotu tworzy trzeciorzędową aminę. W analogii fenetylaminy można otrzymać N,N-dimetyloamfetaminę. Związek ten pojawia się w kilku tajnych laboratoriach metamfetaminy kilka lat temu, jako wynik przyrządzania podstawionej N-metyloefedryny jako zwyczajowego prekursora efedryny. Pomimo, że badania na zwierzętach z N,N,-dimetyloamfetaminą ukazują, że ma to niewielkie (jeśli w ogóle) właściwości stymulujące, władze uzasadniają to, że ponieważ pojawił się w kontekście nielegalnym (możliwość wykorzystania w handlu ulicznym) ma realną właściwość nadużyć. A ponieważ nie rozpoznano tego jako narzędzia medycznego, oczywiste jest pozostawienie tego w Schedule I. I rzeczywiście tam został umieszczony.

Zastosowanie strukturalnych modyfikacji w obszarze tryptaminy daje α,N,N-trimetylotryptaminę (α,N,N-TMT). Trzeciorzędowa amina w fenetylaminie, N,N-dimetyloamfetaminie, ukazuje spadek stymulującej natury. Tutaj dodanie kolejnej grupy metylowej daje trzeciorzędową aminę, która ma szkielet DMT. Zasada ta została opisana jako zsyntetyzowana w dwóch różnych drogach, obydwu z wyjściowego indolu. Reakcja z tlenkiem propylenu dała 3-indolylo-2-propanol, który potraktowano najpierw PBr3 a potem dimetyloaminą. Albo reakcja z chlorkiem chloropropionylu dała 1,3-bis pośrednik, który został przekształcony do aminoketonu 3-(2-dimetyloaminopropionylo)-indolu z dimetyloaminą. Zredukowano go do tego samego produktu, α,N,N-TMT dzięki Li[AlH4]. Bimaleinian miał t.t. 139-140 °C.

Kolejne podobieństwo istnieje pomiędzy światem amfetamin i tryptamin. Zamiast dodawania drugiej grupy metylowej do ostatniego atomu azotu, po prostu zachować jedną grupę metylową tam występującą i wydłużyć ją o kolejną grupę. Przekształcenie grupy metylowej w etylową. Z prototypem amfetaminy / metamfetaminy to rozszerzenie dostarcza homolog N-etyloamfetaminy i, przez kolejne rozszerzenia, N-propylo, N-bytulo itp. Ta sama manipulacja, ponownie w świecie fenetylamin, gdzie znajduje się model podstawienia 3,4-metylenodioksy do pierścienia aromatycznego, tyczy się związków MDA, MDMA, MDE, MDPR. Dokładnie taki sam świat występuje w tryptaminach. Wydłużanie N-metylowej grupy α,N-DMT prowadzi do związków znanych i potencjalnie aktywnych w działaniu na człowieka, ale które jeszcze nie zostały przebadane. Jak wspomniano w DET, obecność dwóch różnych grup alkilowych na tryptaminie najlepiej widać w nazwie tych dwóch grup z jej lokalizacją podaną jako numery albo litery będące przedrostkami przed parafowanym kodem. Jednak ta konwencja staje się beznadziejnie dwuznaczna. Co można zrobić, jeśli jeden przedrostek należy do jednej grupy a inny do drugiej? Można je oczywiście przełamać. Ale wtedy coś innego, jak α-M-N-ET staje się koszmarem do prawidłowego zlokalizowania w długim indeksie. Stwórzy kompromis z α-MET, gdzie M jest α, ale E (etyl) jest na T (tryptaminie). Więc N-etylowy związek (α-metylo-N-etylotryptamina) byłby α-MET, co pochodzi od redukcyjnego alkilowania indol-3-iloacetonu etyloaminą (chlorowodorek o t.t. 187-189 °C, pikrynian o t.t. 203-205 °C) i N-izopropylowy analog (α-metylo-N-izopropylotryptamina) staje się α-MIPT, pochodzący od redukcyjnego alkilowania indol-3-iloacetonu izopropyloaminą (chlorowodorek o t.t. 229-230 °C, pikrynian o t.t. 219-220 °C). Ich farmakologia na zwierzętach nie jest ekscytująca, ale są nieprzetestowane na człowieku. No, może nie są sprawdzone. Wczesny patent (1962 rok) mówi o syntezie obydwu – N-metylowego i N-etylowego, związków (α,N-DMT i α-MET) i utrzymuje, że oba mają właściwości psychostymulujące.

Jako ostatnia nota, ostrożnie. Kod TMT ma dwa znaczenia. W obszarze fenetylamin identyfikuje analog meskaliny, 3,4,5-trimetoksytranylocyprominę (czy trans-2-(3,4,5-trimetoksyfenylo)-cyklopropyloaminę). Jest ona opisana jako 56 związek PIHKAL, sprawdź tam po więcej szczegółów. Tutaj, wpis wielu metylowanych tryptamin (z jednym wyjątkiem DMT) będzie poprzedzony konkretnymi lokalizacjami drup metylowych. Te przedrostki to liczby i litery z alfabetu greckiego.

α,N-dimetylotryptamina

  • slide11.jpg
  • slide22.jpg
  • slide33.jpg
  • slide44.jpg
  • slide55.jpg